Sessiz Adımlar

Bu metin, bizzat yaşadığım gerçek bir yol arkadaşlığından doğdu, 7–14 Ocak Beyaz Baston Görme Engelliler Haftası vesilesiyle paylaşılmaktadır.

İz yollarının rehberliğinde, sessizliğin içinde yankılanan adımlar dikkatimi çekmişti. Bembeyaz bir yolculuk, kalabalığın arasından kendi düzeninde akıyor; engelsiz sokaklarda, kararlı ve sakin adımlarla ilerliyordu yol arkadaşım. Onu uzaktan tanıdım. İçimde tarif edemediğim bir merak ve güçlü bir eşlik etme isteği belirdi. Yanına ulaşmak için adımlarımı hızlandırdım; acele etmeden ama kararlılıkla…

“Gideceğiniz yere kadar size yardımcı olabilir miyim?” dedim.

Bu cümleyle birlikte yüzünde beliren içten tebessüm, sessiz bir teşekkür gibiydi.

“Elbette, çok sevinirim,” dedi. Ardından nazik bir merakla sordu:

“Güvenlik personeli misiniz?”

“Hayır,” dedim, “Ben Elif. Optisyenim.”

Bu yanıt onu mutlu etmişti. Yürürken mesleğimi anlattım. Optisyenlerin, göz hekimlerinin yazdığı reçeteleri okuyabilen; görmeye dair ihtiyaçları anlayan, gözlük ve optik gereçleri kişiye özel hâle getirebilen sağlık teknikerleri olduğunu paylaştım. Sözcüklerim ilerledikçe, yürüyüşümüz de uyumlanıyordu.

Daha önceki deneyimlerim bana şunu öğretmişti: Gerçek eşlik, adımları eşitlemekle başlardı. Gideceği yeri öğrenmiştim. Artık aynı ritimde, aynı zamanın içinde yürüyorduk. Sessiz adımlarımız, görünmeyen ama sağlam bir bağ kurmuştu aramızda. O yolu birlikte yürümek, bana tarif edilmesi zor bir huzur veriyordu.

Bir ara beyaz bastonunu işaret etti ve, “Bu benim yol göstericim,” dedi.

Ben de ona, bastonun yalnızca bir yardımcı olmadığını; özgürlüğün, bağımsızlığın ve güvenle ilerleyebilmenin simgesi olduğunu söyledim. O an, beyaz bastonun sadece zemini değil, hayatı da yokladığını hissettim.

Köşeyi dönerken merdivenlere yaklaştığımızı fark ettim.

“Merdiven başındayız, birazdan duracağız,” dedim.

Sonra ekledim: “Gideceğimiz yeri bulduk.”

Bulmuştuk. Sadece bir adresi değil… Anlamayı, fark etmeyi ve eşitliği de. Yol arkadaşıma varacağı yere eşit adımlarla eşlik etmenin verdiği içten bir tebessümle, kendi yoluma yöneldim. O yürüyüşten bana kalan; farkındalıkla kurulan beyaz köprülerin çoğalması dileğiydi.

O gün anladım ki, sessiz adımların sesi olabilmek; insan olmanın en sade, en gerçek hâliydi. Bu farkındalık, hayatımda kalıcı bir iz bıraktı.

….

Görme engelli bireyler, yaşamın her alanında bizlerle aynı haklara, aynı değerlere ve aynı saygınlığa sahiptir. Onlarla kurulan her eşit adım, toplumsal bilinçle atılmış güçlü bir adımdır. Sevgi, saygı ve anlayışla çoğalan bu adımlar; daha erişilebilir, daha adil ve daha insanca bir geleceğin yolunu aydınlatır. Görme engelli bireylerin yaşam yolculuğunda yanlarında olmak, onları anlamak ve değer vermek; hepimiz için ortak bir sorumluluk ve içten bir bağlılıktır.

Optisyen Elif Camgöz