Dün Ankara’da bir genel kurul vardı. Meslektaşlarının duyarsız davranışlarından dolayı “Bunlar için mi mücadele ediyoruz?” diyecek kadar üzülmüş bazı yöneticiler için doping yapacak gün, bugündür.
30 Ağustos Zafer Bayramı’nı kutluyoruz.
Eski sömürgecilik sisteminde, bir devlet veya imparatorluk ordusunu, topunu, tankını alarak başka bir ülkenin topraklarına girer, o ülkeyi işgal ederdi. Emperyalist güçler, o ülkenin yer altı ve yer üstü tüm kaynaklarını sömürürdü. Sömürgeci devletlerin halkı refah içinde yaşarken, kaynakları talan edilen milletler sefalet içinde hayatta kalma mücadelesi verirlerdi.
İşte 30 Ağustos Zafer Bayramı, böyle büyük bir sömürgecilik saldırısına karşı verilen mücadelenin en önemli kazanımlarından biri olan Büyük Taarruz’un zaferle sonuçlandığı gündür.
Peki, Ulusal Kurtuluş Savaşı’nda hangi ülkelerle savaşmışız?
Yunanistan, Ermenistan, İngiltere, Fransa ve İtalya.
Cephede bu devletlerle savaşlar verilirken aynı zamanda iç dinamiklerle çatışma da devam ediyordu.
İstanbul Hükûmeti’nin, saltanatın ve hilafetin devamını isteyenler.
Manda ve himaye isteyen teslimiyetçiler.
Bu kargaşada bağımsızlık hayali kuran Rum ve Ermeni çetelerinin sebep olduğu çatışmalar, Millî Mücadele’de ikinci bir cephe oluşturmuşlardı.
Dünya emperyalizmine vurulmuş en büyük darbe, iç ve dış mihraklara karşı birçok cephede savaşarak elde edilen zaferdir. Bu zaferi birkaç satırla anlatmak mümkün değil.
Ancak bu birkaç satırı okuyup bugüne baktığımızda, isimler ve silahlar farklı olsa da aslında sömürgeciliğin günümüz dünyasında da çok yoğun bir şekilde devam ettiğini görüyoruz.
Çok uluslu şirketler, sermaye ve dijital gelişmeler dünyadaki sınırları ortadan kaldırdı. Bizler de bu gelişmenin dışında kalamazdık.
Ancak yeni dönemde saldırıların ordularla yapılmadığı gibi, savunma da silahlı ordularla yapılmıyor. Mesleğimiz bu alanda çok ciddi bir şekilde saldırı altındadır.
Savunmamız; var olan kanun ve yönetmelikleri koruyup meslektaşlarımızın yararına yeniden düzenlemek, kooperatif ve alım birlikleriyle sermaye gücünü birleştirerek mücadele edecek seviyeye çıkarmaktır. Fransa’da (Club OpticLibre), Almanya’da (brillen.profi), İsviçre’de (Dynoptic) ve İskandinav ülkelerinde 4.500’den fazla bağımsız gözlükçüyü tek bir şemsiye altında toplamaktadır.
Kendi özgün markalarımızı oluşturmak zorundayız. Yerel imalatlarla kişiye özel ürünler geliştirmeliyiz.
En büyük tehlike, fiyat odaklı mücadeleye girmektir. Onun yerine müesseseleri yerelde markalaştırmalı, kurumsalların soğuk yüzüne karşı müşteri odaklı, sıcak ve samimi bir aile bireyi olma güvencesini sağlamalıyız.
Kısaca söylemek gerekirse, küresel sermayenin hacim ve fiyat avantajına karşı kendi esnekliğimizi, kişiselleştirilmiş hizmetimizi, mesleki uzmanlığımızı ve iş birliği ağlarımızı sıkı tutmak başarıyı getirecektir. Yunanistan örneğinde olduğu gibi, bu çalışma tarzını aynı zamanda kanunlarla da desteklediğimizde herkesin memnun olduğu bir iş hayatı sağlanmış olur.
Karşımızdaki gruplar, güçlü bir alım birliğine ve gücünü Anayasa’dan alan kamu kurumu niteliğindeki bir meslek örgütüne sahip olmamızı istemezler.
Artık dört duvar iş yerlerinizden çıkın; kendiniz, aileniz ve milletiniz için bu mücadeleye destek olun.
Gözlükçü Turgut Çakar
